Bir öğünü fazla pişirmek ertesi günü nasıl kurtarır?

Aynı emekle bir öğün fazla pişirmek, ertesi günün en yorgun saatini önceden çözer. Buradaki mesele tesadüfen artan yemek değil, baştan planlanmış ikinci bir öğündür.

Artan yemekle planlı fazla arasındaki fark ne?

Artan yemek, ne kadar kalacağı bilinmeden pişen ve sonunda dolapta bir kapta duran şeydir. Kimin ne zaman yiyeceği belli olmadığı için çoğu zaman birkaç gün bekler ve bir kısmı atılır.

Planlı fazla ise başından beri iki öğün için pişer. Pişerken ikinci öğünün payı ayrılır, kabına konur ve dolaba kaldırılır. Sofraya çıkan miktar tek öğünlüktür; ikinci öğün ortada görünmediği için de o akşam yenmez.

Aradaki fark yalnız miktarda değil, niyettedir. Planlı fazla için baştan yeterli malzeme alınır ve yeterli büyüklükte tencere seçilir; artan yemek ise genellikle yanlış tahmin edilmiş bir porsiyonun sonucudur.

Hangi yemekler bu yönteme uygundur?

En uygun olanlar ısıtıldığında dokusu bozulmayan yemeklerdir: kuru baklagiller, sebze yemekleri, çorbalar, etli sulu yemekler ve fırında pişen kalemler. Bunların çoğu ertesi gün aynı, bazıları daha da iyi olur.

Kızartmalar, çıtır kabuklu pişirmeler ve taze salatalar ise bu yönteme uygun değildir. Bu kalemlerde ikinci öğün için ayrılacak şey pişmiş yemek değil, hazırlanmış malzeme olmalıdır.

Bir yemeğin bu yönteme uygun olup olmadığı bir kez denenerek anlaşılır. Ertesi gün ısıtıldığında tadı ve dokusu korunuyorsa o yemek listeye girer; bozuluyorsa bir daha fazla pişirilmez. Birkaç hafta içinde eve özel, kısa ve güvenilir bir liste oluşur.

İkinci öğün nasıl farklı hâle getirilir?

Aynı yemeği iki gün üst üste yemek çoğu kişide çabuk sıkıcı olur ve yöntem burada bırakılır. Çözüm, ikinci öğünü aynı yemek olarak değil, aynı yemeğin bir bileşeni olarak kurmaktır.

Bir gün tabakta yenen yemek, ertesi gün bir dürümün içine, bir salatanın üstüne ya da bir çorbanın gövdesine girebilir. Pişmiş nohut, kıyma ya da fırınlanmış sebze bu esnekliğe en açık kalemlerdir.

Yanına konan şeyi değiştirmek de çoğu zaman yeterlidir. Aynı yemeğin bir gün pilavla, ertesi gün yoğurtla ve bol yeşillikle yenmesi, tabağı yeni bir öğün gibi gösterir ve ek bir pişirme gerektirmez.

Kap ve porsiyon nasıl ayrılır?

İkinci öğün pişirme biter bitmez ayrılırsa yöntem çalışır; sofra dağıldıktan sonra ayrılmaya kalkılırsa çoğu zaman geriye ayrılacak bir şey kalmaz. Bu yüzden ayırma işi, servisten önceki adımdır.

Kabın tek öğünlük olması da işi kolaylaştırır. Büyük bir kaba konan yemek ertesi gün yine bölünmeyi gerektirir; tek porsiyonluk kaplar ise doğrudan alınıp götürülebilir ve iş yerine taşınacak öğün için de hazır olur.

Ayrılan payın dolapta nereye konduğu da yöntemin bir parçasıdır. Sofradan artan yemeğin durduğu rafla aynı yere konursa ikisi karışır; ikinci öğün için ayrı bir raf ya da ayrı bir renkte kap kullanmak, o payın yanlışlıkla tüketilmesini engeller.

Bu düzen mutfakta neyi değiştirir?

Haftada iki üç kere fazla pişirmek, hafta boyunca pişirilen akşam sayısını belirgin biçimde azaltır. Ocağın yanmadığı akşamlar, plansız çözümlere yönelinen akşamlar olmaktan çıkar; çünkü dolapta hazır bir öğün vardır.

Aynı düzen bulaşık ve mutfak temizliği tarafında da kazanç sağlar. İki öğün için tek bir tencere, tek bir tezgâh toplama ve tek bir hazırlık turu yapılır; mutfakta geçen toplam süre, iki ayrı akşam pişirmeye göre belirgin biçimde kısalır.

Bu yöntem bir diyet değildir ve tek başına bir sonuç vaat etmez. Yaptığı tek şey, yorgun bir akşamda hazır yemekle ev yemeği arasındaki adım farkını ortadan kaldırmaktır. Fazladan pişirilen öğünün miktarını kişiye göre bir diyetisyen ayarlar.