Öğle yemeğini evden götürmek için ne gerekir?

Evden götürülen öğle yemeği bir kap meselesi değil, akşam kurulan kısa bir düzendir. Bu alışkanlığın en sık kırıldığı yer de mutfak değil, sabahın kendisidir; sabaha bırakılan iş çoğu zaman yapılmaz.

Neden sabah değil akşam hazırlanır?

Sabah saatleri, gün içindeki en dar zaman aralığıdır ve genellikle hiçbir esneklik taşımaz. O aralığa eklenen her yeni iş, ilk aksamada terk edilir. Öğle yemeğini sabah hazırlamayı deneyen çoğu kişi bunu birkaç gün içinde bırakır.

Akşam ise hazırlık için çok daha elverişlidir, çünkü yemek zaten pişmiştir ve mutfak zaten açıktır. Sofra toplanırken bir kabın doldurulması ayrı bir iş değil, süregelen işin son adımıdır ve fazladan birkaç dakika bile gerektirmez.

Bu yüzden alışkanlığın kurulacağı yer sabah değil, akşam yemeğinin bittiği andır. O ana bağlanan bir davranış ayrıca hatırlanmayı gerektirmez; sofra toplanırken yapılan işin bir adım uzatılmasından ibarettir ve yorgun bir akşamda bile uygulanabilir kalır.

Kabın seçimi neyi belirler?

Kabın en önemli özelliği sızdırmamasıdır; çantada devrilen bir kap, alışkanlığı tek seferde bitirebilir. İkinci özellik ise ısıtılabilir olmasıdır, çünkü ısıtma imkânı olan bir yerde çalışırken ayrı bir tabağa aktarmak gereksiz bir adım ekler.

Kabın boyu da düşünülür. Tek öğünlük kaplar doğrudan alınıp götürülür; büyük bir kap ise sabah bölünmeyi gerektirir ve o bölme işi çoğu sabah yapılmaz. Birkaç tane aynı boy kap, dolapta üst üste durduğu için yer de kazandırır.

Çantada taşınacak bir kabın ağırlığı da hesaba katılır. Gün boyu sırtta taşınacak bir öğün için hafif bir kap, cam bir kaba göre belirgin biçimde daha kullanışlıdır; kabın ısıtılabilir olması ise çalışılan yerde ne bulunduğuna göre değişir.

Ne götürülür, ne götürülmez?

Isıtıldığında iyi duran yemekler bu iş için en uygunudur: baklagiller, sebze yemekleri, pilav, makarna ve etli sulu yemekler. Bunların çoğu ertesi gün tadını korur ve ısıtılırken dağılmaz.

Kızartmalar ve çıtır kalması gereken kalemler ise götürülmeye uygun değildir. Salatalar götürülebilir ama sosu ayrı taşınır; sosu üstünde bekleyen bir salata öğle vaktine kadar suyunu bırakır ve dokusu bozulur.

Aynı yemeği taşımak sıkıcı olursa?

Sıkılma, bu alışkanlığın en yaygın kırılma nedenidir ve genellikle üçüncü haftada ortaya çıkar. Çözüm her gün farklı bir yemek pişirmek değil, aynı gövdeye farklı bir eşlikçi eklemektir; yoğurt, turşu, limon ya da taze yeşillik tabağı belirgin biçimde değiştirir.

İki günlük bir dönüşüm de işe yarar. Aynı yemeğin üst üste değil, bir gün arayla götürülmesi tekrar hissini azaltır; arada kalan gün ise başka bir yemekle ya da dışarıda yenen bir öğünle geçer.

Düzen bozulduğunda ne yapılır?

Bazı akşamlar hazırlık yapılamaz ve bu olağandır. Böyle günler için bir yedek plan bulundurmak, alışkanlığı tümüyle bırakmayı önler: dolapta duran bir konserve, bir avuç kuruyemiş ya da hızlı hazırlanan bir sandviç bu boşluğu doldurur.

Yedek planın önceden düşünülmüş olması, bozulan günü bir istisna hâline getirir. Yedek plan yoksa o gün dışarıdan alınır ve bu birkaç kez tekrarlandığında alışkanlık kendiliğinden sona erer; asıl kırılma noktası budur.

Bu düzen ne kazandırır?

En somut kazanç, öğle öğününün ne olacağı sorusunun iş gününden çıkmasıdır. Öğün belliyse o saatte ne yeneceği düşünülmez, ne bulunursa ona yönelinmez ve öğün başka işlerin arasında kaybolmaz.

İkinci kazanç bütçe tarafındadır ve zamanla belirgin hâle gelir. Bu düzen bir diyet değildir ve tek başına bir sonuç vaat etmez; yalnız öğle öğününü rastlantıya bırakmaktan çıkarır. Kutuya konacak öğünün içeriği kişiye göredir ve bir diyetisyenle belirlenir.