Kuru baklagili önceden haşlayıp bölmek ne kazandırır?

Kuru baklagilin uzun pişme süresi, çoğu evde onun yerine hazır seçeneklere yönelmenin asıl nedenidir. Bir kere haşlayıp porsiyonlara bölmek, bu süreyi hafta boyunca tümüyle ortadan kaldırır.

Asıl engel nedir?

Kuru baklagili engelleyen şey lezzet ya da alışkanlık değil, zamanlamadır. Akşam eve dönen biri için ıslatma ve uzun haşlama süresi, o akşamın planına sığmaz ve karar başka bir yöne kayar.

Bu engel bir kere aşıldığında ise ortadan kalkar. Haşlanmış hâlde dolapta ya da dondurucuda bekleyen bir baklagil, tıpkı hazır bir malzeme gibi doğrudan kullanılabilir ve öğüne eklenmesi birkaç dakika sürer.

Aradaki fark, kararın verildiği andaki adım sayısıdır. Beş adım gerektiren bir seçenek yorgun bir akşamda seçilmez; tek adıma inen aynı seçenek ise düzenli olarak sofraya gelir.

Ne zaman haşlanır?

Haşlama işi, mutfakta zaten vakit geçirilen bir ana yerleştirilir. Başka bir yemek pişerken ocağın diğer gözünde duran bir tencere, ayrı bir zaman ayırmayı gerektirmez ve süre kendiliğinden geçer.

Hafta sonu ya da boş bir akşam da bu iş için uygundur. Önemli olan haşlamanın kendi başına bir iş olarak planlanmaması, zaten mutfakta geçirilen bir sürenin içine yerleştirilmesidir.

Islatma ise akşamdan yapılır ve neredeyse hiç zaman almaz. Bir kaba konan baklagilin üstüne su eklemek birkaç saniyelik bir iştir; asıl süre mutfakta değil, beklerken geçer.

Nasıl bölünür ve saklanır?

Haşlanan baklagil sıcakken değil, ılıdıktan sonra bölünür. Tek öğünlük kaplara ya da poşetlere ayrılması, sonradan yeniden bölme işini ortadan kaldırır ve gereken kadarının alınmasını sağlar.

Haşlama suyunun bir kısmını kaba eklemek, dokuyu korumaya yardımcı olur. Tümüyle susuz saklanan baklagil zamanla kurur; az miktarda suyuyla saklanan ise ısıtıldığında ilk hâline daha yakın kalır.

Poşetleri yassı biçimde dondurmak da yer kazandırır. Dik dizilen yassı paketler hem daha çok sığar hem etiketleri görünür kalır ve aranan tür bir bakışta bulunur.

Nerelerde kullanılır?

Haşlanmış baklagilin en pratik kullanımı salatadır; doğrudan eklenir ve ek bir işlem gerektirmez. Çorbaya, pilava ve sebze yemeğine eklenmesi de aynı şekilde tek adımdır.

İkinci kullanım ezme ve harçlardır. Ezilerek hazırlanan bir meze ya da sandviç içi, haşlanmış baklagil hazır olduğunda birkaç dakikada kurulur ve ayrı bir pişirme gerektirmez.

Üçüncüsü ise ana yemeğin kendisidir. Sulu yemeğe dönüştürmek, haşlanmış hâlden başlandığında kısa bir işe iner; asıl uzun olan kısım zaten önceden yapılmıştır.

Hangi türler bu düzene uygundur?

Nohut ve kuru fasulye bu yönteme en uygun olanlardır, çünkü haşlama süreleri en uzun olanlardır ve önceden hazırlanmaktan en çok kazananlardır.

Mercimek ise farklıdır. Kısa sürede piştiği için önceden haşlanmasına genellikle gerek kalmaz; o akşam doğrudan pişirilmesi çoğu zaman daha pratiktir.

Bulgur ve tahıllar için de benzer bir ayrım yapılır. Uzun pişenler önceden hazırlanır, kısa pişenler o an pişirilir; bu ayrım dondurucuda gereksiz paket birikmesini de önler.

Bu düzen neyi değiştirir?

En somut değişiklik, hafta içi öğünlerinde baklagilin gerçekten yer almasıdır. Hazır olduğu için seçilir; hazır olmadığında ise çoğu zaman düşünülmez bile.

İkinci değişiklik alışveriş tarafındadır. Kuru hâlde alınan baklagil uzun süre dolapta durur ve planlamayı kolaylaştırır; haftalık menü kurulurken elde ne olduğu bilinir.

Bu düzen bir beslenme planı değildir ve tek başına bir sonuç vaat etmez; yalnız bir malzemeyi ulaşılabilir kılar. Baklagilin haftada kaç öğüne gireceğini ve hangi öğünde yer alacağını bir diyetisyen söyler.