Taze otlar dondurulabilir mi?

Maydanoz, dereotu, nane ve kekik gibi taze otlar dolapta birkaç gün içinde pörsür ve çoğu zaman demetin yarısı kullanılmadan atılır. Dondurmak, bu otları haftalarca kullanılabilir tutan en pratik yoldur. Doku değişir ama tat büyük ölçüde korunur.

Dondurulmuş ot neye yarar?

Dondurulan bir otun dokusu değişir ve çiğ kullanıma uygun olmaktan çıkar. Salatanın üstüne serpilecek bir maydanoz için dondurma yöntemi tercih edilmez. Buna karşılık pişirilen her yemekte aynı işi görür. Çorba, yemek, köfte harcı ve sos bu kullanımların başında gelir.

Bu ayrım baştan bilinirse beklenti de doğru kurulur. Dondurulmuş ot, taze otun yerini tümüyle almaz; onun pişirmeye yönelik hâlidir. İkisini birlikte kullanmak en dengeli çözümdür. Taze demet çiğ kullanımlara, dondurulmuş pay pişirmeye ayrılır.

Kazanç ise israf tarafındadır. Bir demetin tamamı kullanılabilir hâle gelir ve hiçbiri atılmaz. Bu, özellikle tek kişilik ve iki kişilik mutfaklarda belirgin bir fark yaratır. Bir demet çoğu zaman tek seferde bitmez.

Nasıl hazırlanır?

Otlar önce iyice yıkanır ve mutlaka kurutulur. Islak dondurulan otlar birbirine yapışır ve blok hâline gelir. Salata kurutucusu ya da temiz bir bez bu iş için yeterlidir. Kurutma, yöntemin en çok atlanan ama en belirleyici adımıdır.

Ardından sapları ayıklanır ve doğranır. Doğranmış hâlde dondurulan ot, kullanım anında ayrıca hazırlık gerektirmez. Doğrama boyu, kullanılacağı yemeğe göre belirlenir. Çok ince doğramak ise gerekmez.

Son adım paketlemedir. Yassı bir poşette ince bir tabaka hâlinde dondurulan ot, gerektiğinde parça parça alınabilir. Blok hâlinde donan bir paket ise her seferinde tümüyle çözülmeyi gerektirir. Bu ayrım, yöntemin kullanılıp kullanılmayacağını belirler.

Buz kalıbı yöntemi ne işe yarar?

Doğranmış otları buz kalıbına koyup üstüne su ya da yağ eklemek, yaygın ve kullanışlı bir yöntemdir. Donduktan sonra her kalıp tek porsiyonluk bir birim olur. Yemeğe doğrudan atılır ve ayrıca ölçmeyi gerektirmez. Bu, özellikle çorba ve sulu yemeklerde pratiktir.

Zeytinyağıyla dondurulan otlar ise tavaya doğrudan girer. Yağ hem otu korur hem pişirmenin ilk adımını hazır hâle getirir. Bu yöntem sarımsak ve kekik gibi kalemler için de kullanılır. Kalıptan çıkan bir küp, birkaç dakikalık hazırlığı ortadan kaldırır.

Donan küpler kalıptan çıkarılıp bir poşete alınır. Kalıbın sürekli dolu kalması, dondurucuda gereksiz yer kaplar. Poşete alınan küpler ise çok daha az yer tutar. Poşetin üstüne türünün yazılması ise zorunludur.

Kurutmak mı dondurmak mı?

Bazı otlar kurutmaya, bazıları dondurmaya daha uygundur. Kekik, biberiye ve adaçayı kurutulduğunda tadını büyük ölçüde korur. Maydanoz, dereotu ve fesleğen ise kuruyunca belirgin biçimde zayıflar. Bu ayrım, hangi yöntemin seçileceğini doğrudan belirler.

Kurutma ayrıca yer ve enerji gerektirmez. Kuru otlar rafta bir kavanozda durur ve dondurucuda yer kaplamaz. Buna karşılık tazelik hissi kaybolur. Dondurma ise tadı daha yakın tutar.

İki yöntemi birlikte kullanmak çoğu mutfak için en dengeli çözümdür. Sert yapraklı otlar kurutulur, yumuşak yapraklı otlar dondurulur. Böylece her ot kendi yöntemiyle saklanır. Sonuç, tek bir yöntemi zorlamaktan daha iyi olur.

Ne kadar süre durur?

Dondurulmuş otlar uzun süre kullanılabilir kalır; asıl sınır bozulma değil tat kaybıdır. Zamanla aroma zayıflar ve yemeğe kattığı karakter azalır. Bu yüzden bir sonraki mevsime kadar tüketilmesi hedeflenir. Etiketteki tarih bu takibi mümkün kılar.

Havası alınmış paketlerde tat daha uzun korunur. Poşetteki hava, hem buz kristali oluşturur hem aromayı hızla azaltır. Poşeti kapatmadan önce havasını boşaltmak birkaç saniye alır. Karşılığı ise doğrudan görünür.

Dondurucunun kapağına asılan listede otların da yer alması işi tamamlar. Ne olduğu bilinen bir paket kullanılır; unutulan bir paket ise dipte kalır. Bu, dondurucudaki bütün kalemler için geçerli olan kuraldır. Otlar da bunun dışında değildir.