İş yerinde ikram edilenlerle nasıl baş edilir?

İş yerinde masalarda dolaşan tatlı ve atıştırmalıklar, açlıktan değil ortamdan doğar. Bunlarla baş etmenin yolu her seferinde reddetmek değil, kararın kendiliğinden verilmesini engelleyen küçük düzenlemelerdir.

Ofisteki ikram neden farklı işliyor?

İkram edilen bir şey, istenip istenmediği düşünülmeden önce elin önüne gelir. Karar, acıkma hissinden değil o anki sosyal durumdan doğar ve bu yüzden alışılmış ölçütlerle değerlendirilmez.

İkinci etken görünürlüktür. Ortak alanda duran bir kutu, gün boyunca defalarca göz önüne gelir; her geçişte verilen küçük karar, tek bir seferden çok daha fazlasına toplanır.

Üçüncüsü ise ritimdir. Ofiste ara verme ihtiyacı çoğu zaman bir atıştırmayla birleşir; asıl aranan şey yiyecek değil, işten kısa bir kopuş olabilir.

Reddetmek zorunda mısın?

Hayır ve bunu bir kural hâline getirmek genellikle sürdürülemez. Her ikramı reddeden biri hem sosyal olarak zorlanır hem birkaç hafta içinde bu tutumu bırakır.

Daha uygulanabilir yol, ikramı kabul edip miktarı kendi belirlemektir. Bir dilim yerine yarım almak ya da kendi tabağına alıp masaya dönmek, reddetmeden ölçüyü geri getirir.

Bir başka yol da zamanlamadır. İkramı hemen değil, öğle öğününden sonra almak, hem doygunluğun farkında olmayı hem miktarın kendiliğinden azalmasını sağlar.

Ortak alan nasıl düzenlenir?

Kutunun kendi masasında değil ortak alanda durması, tek başına belirgin bir fark yaratır. Her alışın kalkmayı gerektirmesi, karar sayısını doğrudan azaltır.

Kendi masasında ise başka bir şey bulundurmak işe yarar. Su, çay ya da önceden hazırlanmış bir atıştırmalık, ara verme ihtiyacını ikramdan bağımsız olarak karşılar.

Ortak alana giden yolu değiştirmek de bir yöntemdir. Kahve almak için farklı bir güzergâh kullanmak, gün boyunca kaç kez o kutunun önünden geçildiğini azaltır.

Öğle öğünü bu tabloyu nasıl etkiler?

Öğle öğünü hafif geçen ya da tümüyle atlanan bir günde ikramlar çok daha çekici hâle gelir. Bu, iradeyle ilgili değil, gün içindeki boşlukla ilgilidir.

Evden götürülen ya da baştan planlanmış bir öğle öğünü, bu boşluğu kapatır. Öğün belirli olduğunda ikram bir seçenek olarak kalır; öğün belirsiz olduğunda ise onun yerini alır.

Ara öğün planlamak da aynı işi görür. Çantada duran bir meyve ya da kuruyemiş, ikram anında elde başka bir seçenek bulunmasını sağlar ve karar tek yönlü olmaktan çıkar.

Sosyal tarafı nasıl korunur?

İkram çoğu zaman bir paylaşma biçimidir ve bunun sosyal karşılığı vardır. Bu yüzden mesele yiyeceği değil, o ana katılmayı reddetmemektir.

Kahve içmek, sohbete katılmak ya da az miktar almak, aynı sosyal işlevi görür. Katılım sürdüğü sürece, ne kadar alındığı çoğu zaman kimsenin dikkatini çekmez.

Kendi ikramını da getirmek bir başka yoldur. Getirilen şey üzerinde söz sahibi olmak, hem seçeneği genişletir hem sürekli reddeden kişi konumundan çıkarır. Getirilen şeyin ne olduğu da tümüyle serbesttir; önemli olan paylaşmaya katılmaktır.

Kalıcı düzen nasıl kurulur?

Kalıcılık, her gün yeniden karar vermeyi gerektirmeyen düzenlerden gelir. Masada ne olduğu, çantada ne olduğu ve öğle öğününün ne olduğu önceden belirliyse gün içindeki kararlar kendiliğinden azalır.

Kural koymak yerine ortam düzenlemek de aynı nedenle daha uzun ömürlüdür. Kurallar yorgun günlerde esner; ortam ise aynı kalır ve etkisini sürdürür. Bu yüzden değiştirilecek ilk şey davranış değil, davranışın içinde oluştuğu ortamdır.

Anlatılanlar iş gününün akışını kolaylaştırır; ne yeneceğini ise belirlemez. Miktar ve içerik kararları bir diyetisyenle birlikte alınır; bu içerik genel bilgi amaçlıdır.