Yemek pişirmeyi sevmeyen biri düzeni nasıl kurar?

Mutfakta vakit geçirmeyi sevmemek bir eksiklik değildir ve değiştirilmesi de gerekmez. Düzen, pişirmeyi sevdirmeye çalışmadan da kurulabilir; yalnız yöntemi mutfakta vakit geçirmeyi sevenlerinkinden farklıdır.

Asıl mesele ne?

Yemek pişirmeyi sevmeyen biri için sorun beceri değil, harcanan süredir. Uzun süren bir hazırlık, sonunda ne kadar iyi bir yemek çıkarsa çıksın, ertesi gün tekrarlanmaz.

Bu yüzden hedef daha iyi yemek pişirmek değil, daha az mutfakta kalmaktır. Bu hedefle kurulan bir düzen, sevmediği bir işi zorla sevdirmeye çalışan bir düzenden çok daha uzun ömürlüdür.

Aynı ilke tarif seçimini de belirler. Beğenilen ama uzun süren bir tarif, sevilmese de kısa süren bir tarifin yanında pratikte hiç uygulanmaz.

Hangi yemekler seçilir?

En uygun yemekler az adımlı olanlardır. Tek tencerede pişen, tek tepside fırınlanan ya da hazırlığı doğramakla sınırlı kalan yemekler bu grubun başında gelir.

Malzeme sayısı da belirleyicidir. Beş malzemeyle yapılan bir yemek, on iki malzemeli bir yemekten yalnız daha hızlı değil, alışveriş ve hazırlık açısından da daha az yük getirir.

Tekrar edilebilir olmaları ise üçüncü ölçüttür. Aynı yemeği birkaç kez pişirmek onu otomatikleştirir; her seferinde yeni bir tarif denemek ise mutfağı sürekli bir öğrenme alanına çevirir.

Az sayıda tarif yeter mi?

Yeter ve çoğu zaman daha iyi sonuç verir. Beş ya da altı tarif, haftanın akşamlarını kapatmak için fazlasıyla yeterlidir ve düşünmeyi ortadan kaldırır.

Sabit bir liste, karar yükünü de kaldırır. Ne pişirileceği sorusu her akşam yeniden sorulmaz; listeden biri seçilir ve malzemesi zaten alışveriş listesinde durur.

Çeşitlilik ise yanına konan şeylerle sağlanır. Aynı gövdeye eklenen farklı bir salata, farklı bir sos ya da farklı bir baharat, tabağı yeniden pişirmeden değiştirir.

Hazırlığı azaltmanın yolları neler?

Hazır doğranmış ve hazır temizlenmiş malzemeler bu düzende gerçek bir kolaylıktır. Doğrama işini ortadan kaldırmak, mutfakta geçen sürenin çoğunu ortadan kaldırır.

Dondurulmuş sebze de aynı işi görür. Yıkama, ayıklama ve doğrama adımları zaten yapılmıştır; kalan tek iş pişirmektir ve bu, hazırlık süresini belirgin biçimde kısaltır.

Bir kere pişirip birkaç öğüne bölmek ise en büyük kazancı sağlar. Haftada iki kez mutfağa girmek, beş kez girmekten hem daha az yorucu hem daha sürdürülebilirdir.

Mutfakta geçen süre nasıl katlanılır kılınır?

Sevilmeyen bir işi başka bir şeyle birleştirmek, onu geçirilebilir kılar. Müzik dinlemek, bir yayın açmak ya da telefonda konuşmak, aynı sürenin farklı hissedilmesini sağlar.

Mutfağın düzenli olması da doğrudan etkilidir. Dağınık bir tezgâh, sevilmeyen bir işi daha da uzatır; toplanmış bir mutfakta ise aynı iş kısalır ve daha az direnç doğurur.

Kullanılan araçların iyi olması da fark yaratır. Keskin bir bıçak ve düzgün bir tencere, mutfakta geçen sürenin en sinir bozucu kısmını doğrudan azaltır.

Bulaşığı azaltmak da aynı hesaba girer. Tek tencerede pişen bir yemek, işin yalnız pişirme kısmını değil sonrasındaki toplamayı da kısaltır; bu, mutfağı sevmeyen biri için en belirleyici kazançtır.

Bu düzen neyi vaat eder?

Vaat ettiği şey mutfağı sevdirmek değildir. Yalnız, sevilmediği hâlde sürdürülebilen bir düzen kurmayı mümkün kılar ve bu çoğu zaman aranan şeydir.

Sürdürülebilirlik ise tek ölçüttür. Haftada üç akşam gerçekten pişen basit bir düzen, hiç uygulanmayan zengin bir plandan daha çok işe yarar.

Mutfakla kurulan mesafe düzeni sürekli zorluyorsa, çözüm bir diyetisyenle aranır. Yazıdaki öneriler mutfak yükünü hafifletmeye yöneliktir; bir beslenme planının yerini tutmaz.