Taze otları buzdolabında nasıl saklarsın?

Taze otlar mutfakta kolay çöpe giden kalemlerdendir: bir demet alınır, bir dalı kullanılır, kalanı poşetinde sararır. Oysa bu ürünler saklanabilir ve hepsi aynı biçimde saklanmaz — bazıları suya, bazıları kuruya ister.

Neden bu kadar çabuk bozuluyor?

Taze ot ince yapraklı ve yüksek su içerikli bir üründür. Yaprak ne kadar inceyse su kaybı da o kadar hızlıdır; bu yüzden ot bir günde pörsür, bir kök kereviz haftalarca durur.

İkinci neden poşettir. Marketten gelen poşette ot hem nemini içeride biriktirir hem hava alamaz; birikmiş nem yaprağın üstünde kalınca çürüme oradan başlar.

Üçüncüsü ezilmedir. Poşetin dibinde sıkışan ya da dolapta üstüne bir şey konan demet, ezilen yerlerinden bozulur ve bozulma komşu dallara geçer.

Önce ne yapılır?

Demet eve gelir gelmez poşetinden çıkarılır. Bu tek adım, otun ömrünü en çok uzatan adımdır ve hiçbir malzeme gerektirmez.

Sonra ayıklama yapılır: sararmış, ezilmiş ve kararmış dallar atılır. Bir bozuk dal demetin içinde bırakıldığında yanındakileri de hızlandırır.

Yıkama ise saklamadan önce değil, kullanmadan önce yapılır. Islak saklanan ot çok daha hızlı bozulur; yıkanacaksa iyice kurutulmadan kaba konmaz.

Sapı suda duranlar

Maydanoz, kişniş, dereotu ve nane bir demet çiçek gibi davranır. Sapların ucundan biraz kesilip küçük bir bardak suya konduğunda, yapraklar suyu saptan almaya devam eder.

Bardağın üstüne gevşekçe bir poşet geçirmek nemi korur; ama poşet sıkı kapatılmaz. Sıkı kapatılan bir poşette iç yüzeyde su damlacıkları birikir ve yaprak ıslak kalır — bu sayfanın kuru saklama tarafında zaten kaçındığı durum.

Bardaktaki su birkaç günde bir değiştirilir. Bulanan su hem kokar hem sapı tıkar; su berrak kaldığı sürece demet dik durmaya devam eder.

Kuru sarılanlar

Fesleğen ve reyhan bu grubun dışındadır; soğuğu sevmez ve dolapta yaprakları kararır. Onların yeri tezgâhta, suda ve doğrudan güneş almayan bir köşedir.

Kekik, biberiye ve adaçayı gibi sert saplı otlar ise kuruya ister. Hafif nemli bir kâğıt havluya gevşek sarılıp kapalı bir kaba konduklarında uzun süre dayanır.

Bu grupta fazla nem doğrudan zarar verir. Kâğıt ıslak değil, nemli olmalıdır; kabın içinde su damlası görünüyorsa kâğıt değiştirilir.

Bitmeyecekse ne yapılır?

Bir demetin birkaç günde bitmeyeceği baştan belliyse, karar saklamak değil dönüştürmektir. Doğranıp buz kalıbına konan ve üzerine biraz su ya da yağ eklenen ot, donduktan sonra torbaya alınır.

Bu yöntemin sınırı dokudur: donmuş ot salataya girmez, çünkü çözülünce dikliğini kaybeder. Yeri tencere ve tavadır.

Sert saplı otlar ise kurutulabilir. Demet gevşek bağlanıp serin, karanlık ve havadar bir yerde asıldığında kendiliğinden kurur; kuruduktan sonra kavanoza girer.

Alırken ne değişir?

Saklamanın en kolay kısmı, az almaktır. Bir hafta boyunca birkaç dalı kullanılacak bir ot için büyük demet almak, saklama becerisiyle çözülemeyecek bir israf üretir.

Demeti seçerken de sapa bakılır: sapları diri ve kesik yeri taze olan demet, yaprakları güzel görünen ama sapı yumuşamış demetten daha uzun dayanır.

Otu dolapta nereye koyduğun da fark eder. Sebzelik bölmesi nemi daha iyi tutar ve otların çoğu için doğru yerdir; kapak rafı ise en çok sıcaklık salınan yer olduğu için ot demetinin yeri değildir.

Ve kullanım planı alışverişten önce kurulur. O hafta hangi yemekte hangi ot kullanılacağı belliyse, demet eve amaçsız girmez.

Kişiye özel miktar kararları ve sağlık durumuna bağlı kısıtlar bir diyetisyen ve hekimle konuşulur. Bu içerik genel beslenme okuryazarlığını desteklemek amacıyla hazırlanmıştır; tıbbi teşhis veya tedavi yerine geçmez.